Milli marşımız, “Kutsal” değerlerimizden en önemlilerinden biridir.
Büyük bir anlam ifade eden bu marş, İstiklal Harbi sonrası bağımsızlığımızı kazanmamızı simgeler.
Her “Türk insanının” saygı duyması gereken, milli duygularımızı harekete geçiren bir marştır, bizim için çok kutsaldır.
Dahası, onun kalbimizde “Özellikli” bir yeri vardır!
Çalınacağı ve söyleneceği yer, bu marşımızın büyüklüğüne yakışır olmak zorundadır.
Olur olmaz ortamlarda; ulu orta söylenemez, söylenmemelidir…
Milli marşımızın yüceliğine “Gölge” düşürmek kimsenin haddi değildir.
Simitçi bağırtıları, gazozcu gürültüleri, slogan kapışmaları tribünlerden yükselirken Milli marş çalınmaz, çalınmamalıdır...
Mahalli kümelerden Süper Ligi’ne değin hemen tüm müsabakalar öncesinde “Her kafadan bir ses çıkarak” icra edilen (!) marşımıza yazık etmiyor muyuz?
Statlarda söylene söylene, neredeyse “Seremoninin olağan bir parçası” haline gelen, bu nedenle kutsallığından ve görkemli değerinden uzaklaşma tehlikesi yaşayan İstiklal Marşımıza gelin birlikte sahip çıkalım.
Sıradanlaşmasına izin vermeyelim…
Maçlarda “Yasak savarcasına” değil; kabaran duygularımızla, vatan ve millet sevgimizle, yürekten hissederek, gururlanarak söyleyelim.
Gerektiği yer ve zamanda…
Anlamına yakışır bir biçimde…
Gerçekten hissederek…
“Eskiden olduğu gibi” söyleyelim…
Bu nedenle, artık maç önlerinde değil; gerektiğinde, onun birleştirici ve bütünleştirici unsurlarını unutmayarak haykıralım Milli Marşımızı…
Yıllardır bekliyoruz; birileri çıkar da, “Duruma müdahale eder” diye…
“Nafile”; kimsenin bir şey yapacağı yok!
Bari biz “Hatırlatalım” dedik…
Milli marşımızı sahadan kurtaralım…
