Tüy kadar hafifti insan,
zaman üfleyince
arkasından
uçup gitti tutunamadan...
Biri gitmek zorunda gibi,
diğerini ıssız bırakarak.
Ve üstelik en güzel aksini
taş duvarlara asarak, toprak olup gitti insan.
Kalan, taş mı olsun, toprak mı bilemedi..
